صلصال

سلام

salsalweekly — Thu, 22 Jan 2009 16:02:57 GMT

دوست عزیز تشکر از اینکه از صفحه انترنتی هفته نامه صلصال بازدید کردید!

هفته نامه صلصال مدتی است تعطیل شده است. بعد از این در اینجا هیچ مطلب تازه ای به نشر نمی رسد.

متن اعلامیه گیردهمایی سران مجاهدین

salsalweekly — Sat, 24 Feb 2007 06:54:49 GMT

آنچه در ذیل می خوانید متن قطعنامه جلسه ی می باشد که تعدادی از سران مجاهدین در 4/ 12/1385- 22 فبروری 2007 به اعتراض از برنامه عدالت انتقالی و بخاطر به تصویب نهایی رساندن منشور مصالحه ملی که چندی قبل توسط ولسی جرگه و به ادامه ی آن با تغییر کوچکی در ماده های دو و چهار آن توسط مشرانو جرگه، تصویب گردید، به راه انداخته شده بود.

بسم الله الرحمان الرحيم
قطعنامه همايش بزرگ مردمي

در حالي كه مردم افغانستان حدود سه دهه جنگ را با تمام وجود تجربه كرده اند و از خسارت ها، ويراني ها و آوارگي هاي ناشي از آن، زندگي آنان به حالت عادي برنگشته است و خطر تروريزم از بين نرفته و مداخلات برخي از كشور هاي خارجي در امور داخلي مملكت ما تا هنوز دوام دارد، مدعيان حقوق بشر، و حلقات عقده مند و تنگ نظر داخلي با بستن اتهامات واهي بر شخصيت هاي جهادي و ملي كشور بار ديگر مي خواهند آرامش و امنيت نسبي جامعه را برهم زده و مردم آسيب پذير و رنج ديده افغانستان را با بحران ديگر مواجه سازند.

مردم مسلمان، غيور و با ايمان افغانستان همانطوري كه در گذشته، هرگاه احساس مي كردند، عزت، شرافت، كرامت انساني و حاكميت ملي شان به خطر افتاده است، دست به اقدامات جمعي و ملي مي زدند و در مقابل دشمنان دروني و بيروني ايستادگي مي كردند؛ اين بار نيز با توجه به حساسيت اوضاع و با درك توطئه هاي پيدا و پنهاني كه برضد ارزشهاي ملي و جهادي ملت ما جريان دارد، اين گرد همايي بزرگ و باشكوه را تشكيل دادند تا مواضع خود را در قبال مسايل و رويداد‌هاي مهم كشور اعلام داشته، ياد و خاطره شهداي گمنام و مظلوم افغانستان را يكبار ديگر زنده و جاودانه سازند.

ما اشتراك كنندگان اين گرد همايي بزرگ، اعم از زنان و مردان متعلق به همه اقوام، زبانها و مذاهب كشور، صداي رساي خود را در حمايت از صلح، آشتي، اعتماد و حسن نيت بلند نموده، مواد ذيل را اعلام مي داريم:

1- جهاد و مقامت مردم افغانستان به عنوان يكي از درخشان ترين نماد هاي عدالت خواهي و آزادي طلبي در تاريخ اين سر زمين و در تاريخ جهان به شمار مي آيد و به عنوان افتخارات مردم افغانستان درج قانون اساسي شده است. بناءً خدشه دار كردن افتخارات جهاد و مقاومت و اهانت به شخصيت هاي جهادي و مورد احترام مردم از سوي هر كس و هر نهادي كه باشد، اهانت به مردم، جهاد و مقاومت آنها محسوب مي گردد. فلهذا مردم افغانستان در اين راستا بي تفاوت نخواهد بود.

2- مصوبه ثبات ملي را كه از سوي شوراي ملي افغانستان به تصويب رسيده است و مبين خواستها و آرمان هاي اكثريت عظيم مردم ما است با تمام قوت تأييد و پشتيباني مي نماييم.

3- ما از شوراي ملي افغانستان به خاطر اين اقدام شجاعانه و ملي، صميمانه قدرداني نموده، از جلالتمآب، رئيس جمهور جمهوري اسلامي افغانستان، آرزو منديم تا آنرا به عنوان خواست ملت مسلمان افغانستان و به منظور تأمين امنيت و ثبات پايدار در اين كشور تأييد و توشيح نمايند.

4- افغانستان داراي حاكميت ملي، قانون اساسي، شوراي ملي و قوه قضائيه است. ملت افغانستان در هر موردي كه لازم ببينند، مي توانند بهتر از هر كسي ديگر تصميم بگيرند و به هيچ فرد و سازماني اجازه نميدهند، تا با مداخلات غير قانوني شان حاكميت ملي مارا خدشه دار نمايند.

5- ما از سرمنشي سازمان ملل متحد و شوراي امنيت مصرانه مي خواهيم تا واقعيت هاي عيني كشور ما را در نظر گرفته از موضع گيري هاي غير مسئولانه اي كه از آدرس آن سازمان در جهت مخالف حاكميت ملي، مصالح ملي و ثبات سياسي كشور، ابراز مي گردد، جداً جلو گيري نمايد.

6- ما اظهارات شتاب زده و غير مسئولانه سخنگوي نماينده سر منشي سازمان ملل در افغانستان را در قبال مصوبه تاريخي پارلمان كشور خود، اهانت به مردم افغانستان، شوراي ملي و در تضاد با صلح و ثبات سياسي دانسته شديداً محكوم مي نماييم.

7- مطابق ماده 25 قانون اساسي، ماده 11 اعلاميه جهاني حقوق بشر و ماده 14 ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي مجمع عمومي سازمان ملل، برائت ذمه حالت اصلي است. هيچ فردي تا زمان اثبات جرم توسط محكمه با صلاحيت مجرم شناخته نمي شود. بناءً نسبت دادن جرم و جنايت از طريق افراد، سازمانها و رسانه هاي جمعي به شهروندان و شخصيت هاي اين كشور، مخالف قانون اساسي، اعلاميه جهاني حقوق بشر و ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي مجمع عمومي سازمان ملل بوده، مستوجب پيگرد قانوني مي باشد. خواست ما از دولت افغانستان و مجامع بين الملليّ معتقد به اصول ياد شده، اين است كه با اين حلقات مغرض برخورد جدي و قانوني نمايند.

8- ما از مجاهدين سربلند، علماي كرام، اعضاي محترم شوراهاي ولايتي، منورين و روشن فكران، نهاد هاي سياسي و مدني، ملا امامان و شخصيت هاي متنفذ ملي دعوت مي نماييم تا در گفتار و كردار از افتخارات جهاد و مقاومت مردم افغانستان حراست نموده، افتخارات ملي خويش را تا هميشهء تاريخ جاودانه سازند. بهترين راه جاويدانه كردن افتخارات جهاد و مقاومت و شاد كردن ارواح شهداي پاكباز ما همانا جد جهد صادقانه در راه تأمين صلح، آشتي، وحدت و برادري ميان مردمان تشنه به صلح اين كشور جنگ زده مي باشد. اطمينان داريم كه مردم افغانستان، همانگونه كه امروز ثابت كردند، از چنين داعيه برحقي با تمام توان حمايت مي كنند.

به اميد روزي كه صلح و آشتي بر جنگ و نفاق غالب آيد و كشور ما با غرور ملي در قله هاي بلند آزادي و برابري فراز آيد.

و من الله توفيق

4 حوت 1385 شهر كابل

800 نفر افشاری هنوز مفقود الاثر هشتند

salsalweekly — Sat, 24 Feb 2007 06:52:41 GMT

800 نفر افشاری تاهنوز مفقود الاثر هستند

اجساد تعدادی دیگر هنوز در زیر ویرانه ها و در چاه های آب می باشند

مرا دردیست اندر دل اگر گویم جهان سوزد اگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

چراغ ظلم ظالم تا دمی محشر نمی سوزد اگر شبی سوزد شب دیگر نمی سوزد

(مجری برنامه محفل یاد و بود قربانیان افشار)

در 27 دلو 1385 (16 فبروری 2007) چهاردهمین سالروز قتل عام افشار توسط قربانیان افشار و با شرکت صدها تن از فعالین حقوق بشر، دانشجویان، نمایند های پارلمان افغانستان و شهروندان کابل در قریه افشار برگزار گردید. بخاطر ملاحظات امنیتی و به احتمال کنترول نشدن شرکت کننده ها، قربانیان افشار که برگزار کنندگان این محفل بودند نخواستند همه مردم را در این محفل باخبر سازند.

در این محفل تعدادی از قربانیان افشار در باره چگونگی قتل عام و دیگر جنایت های انجام شده در روز قتل عام افشار، معلومات ارائه دادند و نظریات شان را در مورد مصوبه 12 ماده "مصالحه ملی" که با حمایت متهمین جرایم حقوق بشری توسط پارلمان افغانستان به تصویب رسید، ابراز کردند.

در جریان صحبت قربانیان اکثر شرکت کنندگان اشک می ریختند و تعدادی از قربانیان با ناراحتی زیاد نسبت به مصوبه پارلمان افغانستان اعتراض می کردند. در ختم محفل قربانیان همراه با تعداد از شرکت کنندگان بر گور دسته جمعی 72 تنی از مقتولین قتل عام افشار که در کنار کوه افشار بطور دسته جمعی دفن شده اند، گل گذاشتند. همچنان یک تن از شرکت کننده ها پیش نهاد نمود که مناری بخاطر یاد و بود از قربانیان افشار ساخته شود و هزینه ساخت آن را نیز خودش می پردازد، این پیشنهاد با استقبال گرم قربانیان و شرکت کننده ها رو برو گردید و همه توافق کردند که این منار در کنار گور دسته جمعی 72 مقتولی که در کنار کوه افشار قرار دارد، ساخته شود.

آنچه در ذیل می خوانید، بخشهای از صحبت های دو تن از قربانیان افشار است که خاطرات، چشم دید ها و خواسته های شان را در این محفل مطرح کردند:

اسدالله انصافی

خواهران و برادران نهایت محترم، ریش سفیدان اهالی قریه افشار، محصلین با درگ و جوان و تمامی شرکت کنندگان عزیز!

ما امسال افتخار داریم اقلا در مسجید که سقف دارد، فرش دارد، حادثه ناگوار افشار را تجلیل می نماییم.

شما بدانیند ما امروز بخاطر تجلیل از 22 دلو 1371 گیردهم جمع شده ایم، خوش آمدید! اینکه مارا یاری کردید، در افشار ما تشریف آوردید، یک جهان ممنون و سپاس!

بنی ادم اعضای یک دیگرند که در آفرینش زیک گوهرند

چوعضوی به درد آورد روزگار دیگر عضو ها را نماند قرار

تو کز محنتی دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی

14 سال قبل در تاریخ 22 دلو 1371 در قریه افشار، ما شاهد دلخراش ترین و خونبار ترین جنایات بشری بودیم. در این روز ساکنین این قریه که تعداد شان به هزاران نفر می رسیدند، یا کشته شدند یا زخمی گشتند و یا هم اسیر شدند، بلی اسیر شدند، در افشار اسیر شدند درسه کلومتری ارگ ریاست جمهوری اسیر شدند و تعدادی هم در زیر باران مرمی شهید و زخمی پدرش، مادرش، جوانش، طفلش را نظاره کردند و چیزی جز اشک و خون ندیدند.

انهایی که کشته شدند در کدام صحنه ی جنگی نبودند بلکه در مقابل چشمان زن و فرزند و در مقابل چشمان پدر ومادر بطور بی رحمانه شهید گردیدند، قطعه قطعه گردیدند. چرا؟ به کدام جرم؟ به جرم هزاره بودن؟ اهالی قریه افشار همه هزاره نبودند و نیستند و امروز همه شاهدیم. به جرم وحدتی بودن؟ همه مردم افشار وحدتی نبودند ونیستند. در این قریه مثل باقی افغانستان برادران تاجیک، پشتون، ازبک، ترکمنن زندگی می کردند. برادران با معذرت که من شاهد صحنه بودم و نمی توانم که تمامی حرفهایم را بگویم، با معزرت! آنانیکه زخمی شدند در پیش چشمان شان چه گذشت؟ اف بر تو ای روزگار و اف بر تو ای روزگار!

ای برادر و ای خواهر و ای پدر تو را می گویم فقط یک لحظه با خود باندیش! و قتی زخمی استی و ان هم در حالت جان دادن در پش چشمان فرزندانت، در پیش چشمان پدر ومادرت و در پیش چشم همسرت و انها نتوانند با تو همدردی نمایند و بلکه خود انها نیز در حال مردن استند و تو جان می دهی!

آیا سرنوشت کسانیکه به اسارت رفتند، چه شد؟ آیا آنها به خانه های شان برگشتند؟ نخیر. بلکه برگشتند به خانه های شان وسایل خانه و منزل شان را به مثل حیوان به پشت شان بار زدند و به جاه های دیگر توسط خودشان انتقال دادند. به خدا قسم پیر مردی که فعلا در این جلسه حضور دارد اساس خانه اش را به پشتش بار زده بود و با قنداق تفنگ لت وکوبش می کرد. انانیکه کشته شدند، آیا کسی بود که جنازه های کشته شدگان را دفن و خاک کنند؟ نه خیر. کشته شدگان تا انوقت در خانه و کوه های افشار باقی ماندند که بوی گرفت و بالاخره بیگانگان تحت نام صلیب سرخ بین المللی جنازه های آن ها را از کوچه های افشار جمع کردند و به شکل دسته جمعی دفن نمودند چون هوای که از افشار بر می خواست بر مشامی کسانی بد می خورد و امکان داشت مریضی واگیری از آن سرایت کند و لذا آن ها را جمع کردند ورنه مرده های افشار در کوچه های افشار می ماند. گور هفتاد و دو تن از این شهدای افشار که توسط صلیب سرخ جمع آوری شد در بالای کوه افشار هم اکنون موجود است.

در اکثر منازل افشاری ها هم اکنون هم که چهارده سال از آن سپری می شود، مادری، پدری، خواهری ، برادری، جوانی و یا طفلی در زیر خاک یا چاه های آب باقی است و بازماندگانش را جرئت بر آن نیست مادرش و پدرش و جوانش و طفلش را از زیر خاک و یا چاه های آب بیرون کنند و دو باره در آنجا منزل آسایش درست کنند. به همین علت است که اکثر خانه ها تاکنون دست نخورده و به شکل خرابه باقی مانده است.

برادر و خواهر افشاری! تو شاهدی که هیچ فامل افشار بدون خساره ی جانی و یا مالی از حادثه 22 دلو جان به سلامت نبرده است. افشار سقوط کرد! بلی افشار سقوط کرد، کدام افشار؟ افشار که در چند کیلو متری ریاست جمهوری موقعیت دارد. به خدا قسم من حیران استم که این همه غارتگران از کدام جاه آمده بودند، مساجد و این مکان که فعلا شما نشسته اید که یادگار یگانه راهمرد زندان دهمزنگ و سردار نهضت اسلامی (اسماعل بلخی) بود به غارت برده شد. مگر این مسجد را ما از نو درست نکرده ایم؟ آیا انها نمی دانستند که این ساختمان مهراب دارد و مسجید است و مسجید خانه خدا است؟ آیا مسجیدی که هم در افشار موقعیت دارد باید به غارت برده شود؟ اف بر تو ای روزگار! به خدا قسم که چهار مسجید تا هنوز در افشار به شکل خرابه باقی مانده است، آیا خانه خدا هم از اینکه در افشار است باید به شهادت برسد و تمام وسایل آن به غارت برده شود؟

بعد از سقوط افشار احدی از افشاری جرئت و توان بر آن نبود که حتی در روز روشن به طرف افشار در خانه اش بیایند ولی برای کساینکه بخاطر چور و چپاول منازل افشار امده بودند تا نیمه ها شب اعم از زن ومرد و حتی اطفال وحتی با استفاده از نور چراغ موتر به سامان کشی از خانه ها مشغول بودند.

آیا این جنایت ها در نبود حکومت بوجود آمد و مگر حکومتی نبود؟ بلی حکومت بود، حکومتی که حاصل جهاد مقدس و نتیجه خون یک و نیم ملیون شهید این خاک بود. آیا شما می دانید؟ بیشتر از هشت صد نفر مفقود ولادرک استند و تا امروز به امید اینکه شاید زنده باشند و شاید روزی به خانه های شان برگردند اکثر فامل های شان فاتحه آنها را تا هنوز نگرفته است.

آیا به چور و چپاول وغارت منازل وکشته شدن افراد وشهادت مساجد اکتفا کردند؟ نه خیری، اکتفا نشد. چیزی که بعد از آن کردند من توانایی گفتن آن را ندارم و زبانم لال است هیچ چیزی در این مورد گفته نمی توانم.

بلی برادر، افشار سقوط کرد. به دست کی ها؟ به گفته برادران جهادی، بدست کمونیست های بی خبر از خدا؟ بدست طالبان صادر شده از کشوربیگانه وادمهای قرون وسطایی که به جز از کشتن ادم چیزی از سرشان نمی شد؟ نه خیر، این فاجعه در 22 دلو 1371 بوقوع پیوست.

برادران خوش آمدید در این غمخوانه ما! مسلمانها و خصوصا افغانها رسم دارند زمانیکه کسی ویا کسانی با مصیبتی برخورد می کنند، دیگران جمع می شوند و به بازماندگان آنها تعزیت و تسلیت می گویند مثل اینکه امروز شما در اینجا آمده اید. در صورت زیان مالی به خساره دیدگان کمک مالی می نماییم و جامعه جهانی اعم از مسلمان و غیر مسلمان در این عنعنه پسندیده سهم گرفتند و ملیونها دالر به افغانستان کمک کردند و حتی بخاطر کمک به ما افغان ها از اولادهای شان تیر شدند. ولی بعد از سقوط قریه افشار، برادران بزرگوار و همکیش وهم مذهب با من افشاری چه کرد؟ ما شاهد استیم که خرابی ها و ویرانه های افشار هنوز دست ناخورده باقی است و در حالیکه شهر کابل از خیرخانه به شمال و از غرب به میدان وردک و از جنوب به لوگر واز شرق به ده سبز وچهار اسیاب با ساختمانهای بلند منزل و شیشه پوش و پخته کاری وصل گردیده است.

برادران وخواهران خوب بشنوید! این همکیشان و هم مذهبان ما تسلیت هم که نگفتند همکاری هم که نکردند ان هم از جیب خود شان نه بلکه از کمک که دیگران به افغانستان کرده است. معزرت هم نخواستند، معزرتش چه! از کشتن مادرم از کشتن خواهرم، پدرم، برادرم، طفلم وغارت اموالم و ویرانه منازلم در آستانهء چهاردهمین سالروز به خون نشستن مردم افشار العیاذ باالله العیاذ بالله از خدا هم پیشی گرفته خونهای به ناحق ریخته ما را به جنایت کاران می خواهند ببخشند! نه تنها جنایتکاران فاجعه افشار بلکه به کسانیکه تا دیروز بنام کافر یاغی وباغی مردم بیگناه را دسته دسته در مزار، شمالی، بامیان، یکاولنگ و کابل ذبح می کردند. افشار را و خانه ام را به خاگستر مبدل کردند وهنوز هم هر روز هموطنانم را باحملات انتحاری به سوگ وغم خویشاوندانش می نیشانند وفاتحه پدر، مادر، خواهر، برادر و طفل مراسمی فاتحه خوانی انها در مساحد بدون فرش و بدون سقف برگزار می شود. آنها خانه ای ندارد چون به ویرانه تبدیل شده است و در خرابه ها فقط ما باید زندگانی کنیم! ایا حق این را هم نداریم که در یک همه پرسی در مورد خونهای به ناحق ریخته شده خود نظر بدهیم؟ این حق را نداشتیم؟ بلکه داریم! در زبان پشتو مثلی است که می گوید آن زمینی می سوزد که روی آن اتش است. من افشاریم منزلم در افشار است مسجیدم در افشار است مسلمانم و می گویم لااله الاالله محمد رسول الله،

من ازجنگ نفرت دارم من از نفاق نفرت دارم چون ثمره ونتیجه جنگ را دیده ام وچشیده ام، جنگ همه بود و نبودم را از من گرفته است وامروز گدای بیش نیستم هرلجظه دستم به تگدی دراز است. جنگ و نفاق از من یک انسان بدون اراده و به دور از اخلاق انسانیت ساخته است، کدام خاصیت های انسانی در من نهفته است؟ آزادگی؟ عاطفه؟ رشد وترقی؟ سازندگی؟ رحم ومروت؟ آبادی؟ بشردوستی؟ ارامی و امنیت؟ این چه است؟ اینها همه به اثر جنگ و نفاق از من فرار کرده است. من از جنگ نفرت دارم چون جنگ همه چیز و دار و ندارم را از من گرفته است. لاحوله ولا قوت الا بالله. تشکر از توجه شما

محمد عاشور

با درود و احترام به روح شهدای ازادی وطن اخصا شهدای مظلوم افشار و با عرض سلام خدمت شما شرکت کنندگان عزیز و شما بازمندگان شهدای افشار!

محفل امروز بخاطر این است که 14 سال قبل در 22 دلو 1371 فاجعه نا بخشودنی اتفاق افتاد که عمق و گستردگی آن از ابعاد گوناگونی در جامعه اسلامی مانند افغانستان و آن هم در حالیکه دولت تازه به پای ایستاده اسلامی اعلام گردیده بود، غیر قابل تصور و غیر قابل تحمل بوده و می باشد. یاد از آن روز و یاد از آن شهدای گرامی که جمعی هنوز در فراق آنها می سوزند، صورت می گیرد.

قابل تذکر می دانم که در افشار 1920 خانه متشکل از اقوام مختلف اعم از تمامی اقوام با روحیه ی همکاری و برادری زندگی شان را به پیش می بردند. با تاسف، فاجعه المناک افشار پیش آمد و زندگی مردم این قریه را به هم زدند وباعث بیچارگی و بدبختی انها گردیدند. این فاجعه در عصر 21 دلو 1371 با اتش باری توسط راکت وتوپ نهایت وحشتناک بالای خانه های مسکونی افشار آغاز و تمام شب طور پراگنده و وقفه ای ادامه داشت. در این جریان تعداد از خانه ها مورد اصابت توپ و راکت و مرمی ها قرار گرفت و باعث شهادت ده ها تن کودک وجوان ومجروح شدن زیاد اهالی افشار گردیدند و تعداد مردم مجبور از تاریکی شب استفاده کرده به جاه های امن پناه بردند. صبحگاهی 22 دلو 1371 تهاجم بی رحمانه ی لشکر پیاده آغاز گردید و ظهرهمان روز وارد ساحه افشار گردیدند، بعد از راندن مخالفین از ساحه، به جایی گرفتن امنیت جان و مال و ناموس مردم اهالی را تامین نمایند شروع به کشتن و ذبح کردن و دستگیری اهالی کردند. بعدا با چور وچپاول اموال ودارای های مردم افشار به تعداد 1220 تن را اسیر کردند وبعدا تعداد 750 تن انها با پرداخت پول خود را رها کردند که از جمله جوان به اسم صادق در دوران اسارت از ناحیه سر معلول و بعد از چهارده سال بعد از سپری نمودن و کشدین رنج ودرد زیاد هفته قبل با یک عالم مظلومیت به رحمت حق پیوست.

وتعداد 465 تن از این اسیر ها تا حال لادرک و مفقود الاثر استند ومردم باقی مانده از این وحشت خانه های شان را ترک و افشار خالی از سکنه گردیدند وتمام دار وندار و اموال شخصی شان به یغما و چپاول برده شد وحتی اجازه دفن شهدا برای مردم افشار داده نشد و بعد از مدتی هیئتی از جانب دولت وقت (دولت ربانی) و نمایندگان مردم اشار و صلیب سرخ اجساد شهدا از خانه های شان وکوچه ها جمع اوری گردید بدون غسل وکفن 72 تن آنها را در گور دسته جمعی دفن کردند. این گور دسته جمعی در بالای کوه افشار بیانگر و حشیانه بودن این فاجعه است. همچنان بنا بر تقاضای دولت وقت، خسارات مالی این فاجعه بر آورد گردید و دولت تنها 15% خساره را به قربانیان پرداخت نمود و بقیه آن تا هنوز پرداخت نشده است.

مردم افشار تا استقرار دوباره دولت و آمدن نیروهای حافظ صلح بین المللی جرئت و فرصت برگشت به افشار را نداشتند و به شکل مهاجر در تمام نقاط افغانستان و در کشور های همسایه زندگی شان را ادامه می دادند. خوشبختانه بعد از شکست طالبان و حضور نیروهای امنیت بین المللی زمینه برگشت مردم مهاجر افشار به خانه های سوخته و ویرانه شان مساعد گردید و تا فعلا تعدادی از آنها در افشار برگشته و در خانه های ویرانه شان قامت گزیده اند و ان هم در حالیکه یا یک یا چند تن اعضای خوانواده شان را از دست داده و زندگی شان را بطور رقت بار در نبود آب و برق ودر خانه بدون سقف از نو آغاز کردند.

در حالیکه ملیونها دالر برای افغانستان به مصرف رسیده است اما هیچ ارگان حکومتی و یاغیر حکومتی کمترین کمکی برای مردم افشار تا هنوز نکرده است وافشار همچنان به عنوان ویرانه ترین ویرانه های افغانستان باقی مانده است.

متن منشور مصالحه ملی

salsalweekly — Sat, 24 Feb 2007 06:49:08 GMT

آنچه در ذیل می آید متن کامل منشوری است که بنام "منشور مصالحه ملی" چندی قبل مطابق طرح از قبل تعیین شده تعدادی از سران مجاهدین توسط ولسی جرگه به تصویب رسید و اعتراضات جدی قربانیان جنایت های گذشته و سازماندهای مدافع حقوق بشر و تعداد از اعضای پارلمان را به همرا داشت.

منشور مصالحه ملي

تاریخ انسانها در جریان فراز و فرودهایش گاهی شاهد حوادث تلخ ویرانگر جنگ و برخورد بین دول و یا ملل جهان بوده است. افغانستان نیز از قاعده مستثنی نبوده و در طول حیات سیاسی خویش بارها مورد تجاوز زورمندان جهان قرار گرفته است که ملت عزیز ما با نثار جان و مال شان از این آب و خاک در برابر تجاوز بیگانگان دفاع نموده اند.

در طول 28 سال گذشته مردم افغانستان شاهد دو تجاوز خارجی بوده، از شمال توسط اتحاد شوروی سابق و از جنوب توسط تروریزم بین المللی که بیشتر از دو نیم دهه این ویرانیها و خونریزی ها دوام کرده و هنوز هم سایه سیاه و شوم جنگ حیات فردی و جمعی مردم را تهدید می نماید.

با توجه به دورنمای آینده دشوار و گسترش جنگ در بخشهایی از کشور و رشد زمینه های بی اعتمادی در لایه های مختلف اجتماع اکنون و ملت ما بیشتر از هر زمانی دیگر نیاز به یک طرح جامع برای تحکیم ثبات و مصالحه ملی دارد، چنانکه روشن است پایان هر جنگی صلح است و هر مصالحه می تواند بر معیار های متناسب با عقاید، فرهنگ و عنعنات ملی آن کشور استوار باشد.

دولت و ملت افغانستان برای رسیدن به یک مصالحه مطمئن و نقطه پایان گذاشتن بر جنگ و تباهی می توانند از دوالگو و طرزالعمل بهره بگیرند:

• از نظر اینکه مسلمان اند، از سیره پیامبر بزرگوار اسلام پس از فتح مکه معظمه که همه کسانی را که در مقابل اسلام و مسلمانان جنگیده بودند مورد عفو قرار داد.

• از نظر اینکه از جهت سطح زندگی سیاسی و سیستم حکومتی جزء کشور های جهان سوم اند از الگوی مصالحه در افریقای و کشور همسایه تاجکستان مبنی بر مصالحه و همدیگر بخشی.

تا هنوز در جهت ایجاد زمینه صلح و همزیستی فرامین و میثاق هایی صادر و امضأ گردیده، مانند فرمان عفو عمومی در زمان حکومت موقت مجاهدین به رهبری حضرت صبغت الله مجددی در سال 1371، معاهده بن مبنی بر آشتی و با همی تمامی جناح های سیاسی در سال 1380، فرمان عفو عمومی عناصر معارض طالبان مورخ 1372، فرمان ایجاد کمیسیون تحکیم صلح و اخوت اسلامی مورخ 1384 توسط آقای کرزی، رئیس جمهوری اسلامی افغانستان و این فرامین و میثاق ها به خود مؤثر بوده ولی برای استحکام صلح و ثبات در کشور و ایجاد اطمینان برای همه طرفهای در گیرمبنی بر مصؤنیت آنان در صورت پابندی به قانون اساسی و قوانین نافذه کشور، باید گام های قانونی و شفاف بیشتر برداشته شود که زمینه های بی اعتمادی رفع گردیده و همه مردم، جناح های سیاسی، فکری برای تحکیم صلح و ثبات بیسج گردند.

اکنون که به همت ملت مسلمان افغانستان ارکان ثلاثه نظام جمهوری اسلامی افغانستان، قوه اجرائیه، مقننه و قضائیه تکمیل گردیده، شورای ملی افغانستان به عنوان یک گام مؤثر در جهت استقرار صلح و ثبات، تأمین مصالح علیای کشور، ختم خصومت های گذشته و حال و ارائه یک راه حل جامع که در برگیرنده تمای اطراف بوده و پاسخ واقعی به نیازهای جدی کشور اسلامی ما باشد، موارد زیر را به عنوان منشور مصالحه و همزیستی ملی برای همه باشنده گان این سرزمین تصویب می نماید:

1. جهاد، مقاومت و مبارزات بر حق مردم ما در راه دفاع از دین و وطن، فراز های شکوهمند تاریخ کشور بوده و از افتخارات بارز ملی مردم ما محسوب می شوند و باید به آن ارج گذاشته شده و سنگرداران آن تقدیر و در چوکات نظام جمهوری اسلامی افغانستان با آنان برخورد مناسب صورت گرفته و از هر گونه تعرض مصؤن بمانند.

2. تمامی جناح های سیاسی و طرف های متخاصم که طی دو و نیم دهه جنگ به نحوی با هم در گیر بوده اند به منظور آشتی بین اقشار مختلف جامعه، تحکیم صلح و ثبات و آغاز زندگی نوین در تاریخ سیاسی معاصر افغانستان مشمول برنامه مصالحه ملی و همدیگر بخشی بوده و مورد تعقیب عدلی و حقوقی قرار نمی گیرند.

3. گزارش های نادرست سازمان دیده بان حقوق بشر، که در باره رهبران جهادی و شخصیت های ملی کشور نشر گردیده ناشی از نیات مشکوک بوده، شورای ملی افغانستان آن را فاقد اعتبار اعلام می نماید.
4. تمای کسانی که تا هنوز در مخالفت مسلحانه با دولت جمهوری اسلامی افغانستان قرار داشته و پس از این به پروسه مصالحه ملی پیوسته و به قانون اساسی افغانستان و قوانین نافذه کشور احترام می گذارند از مزایای مفاد ماده دوم این منشور برخوردار می باشند.

5. هیچ گروه و جریان سیاسی از این منشور مستثنی نمی گردد.

6. برای کمک به ختم خشونت ها و بی اعتمادی بین دولت و جناح های مخالف مسلح و تحکیم ثبات و مصالحه ملی کمیسیونی فوق العاده از سوی ولسی جرگه تعیین گردد تا زمینه پیوستن آنان را به پروسه تحکیم ثبات و مصالحه ملی مصاعد گرداند.

7. با تشکیل شورای ملی افغانستان تمام قوانین و میثاق های بین المللی با قانون اساسی و سایر قوانین افغانستان مقایسه گردیده، و تنها قانونی برای دولت و مردم افغانستان الزام آور می باشد که به تصویب شورای ملی افغانستان برسد.

8. ولسی جرگه افغانستان به منظور تقویه صلح و ثبات و ختم جنگ از تمامی گروپهای مسلح مخالف دولت جمهوری اسلامی افغانستان دعوت به عمل آورد تا به پروسه تحکیم ثبات و مصالحه ملی افغانستان بپیوندند.

9. ولسی جرگه افغانستان طرح ماین گذاری و کشیدن سیم خاردار در امتداد خط دیورند را راه حل مناسب برای کنترول و مهار کردن تروریزم ندانسته و باور دارد تا باید تروریزم از راه برچیدن مراکز تعلیم، تجهیز و تمویل آن مهار و کنترول گردد.

10. ولسی جرگه ضمن تاکید بر استقلال و تمامیت ارضی افغانستان، روابط حسنه و صلح آمیز با همسایگان را در صدر اولویت های خویش قرار داده و برای تحقق آن صادقانه تلاش می نماید

.
11. رسانه های همگانی باید مفاد منشور و مصالحه ملی را در نظر داشته و برای تقویه صلح و آشتی ملی تلاش نمایند.

12. منشور مصالحه و آشتی ملی طی یازده ماده تصویب و قابل اجرا می باشد.

بزرگداشت قربانیان حوادث غرب کابل

salsalweekly — Sun, 18 Feb 2007 17:24:15 GMT

بزرگداشت قربانیان حوادث غرب کابل

سعيد حقيقی- رادیو بی بی سی
در کابل- 16فبروری 2007

از قربانیان درگیری های داخلی گروههای مجاهدين در غرب کابل، در یکی از مساجد اهل تشیع این شهر تجلیل شد.

اين جنگها که در فاصله سالهای ۹۲ و ۹۶ میلادی ميان گروههای مجاهدين در پايتخت افغانستان روی داد، به کشته شدن هزاران تن از غيرنظاميان و ويرانی بخش بزرگی از کابل انجاميد.

منطقه افشار در غرب شهر کابل یکی از این مناطق مشنج در سالهای پس از قدرت گرفتن مجاهدین بود.

چهارده سال پس از وقایع خونین در غرب شهر کابل، بازماندگان این قربانبان از دولت خواهان اجرای عدالت در مورد عاملان اصلی این حوادث شدند.

اجرای عدالت

ولی سخنرانان بر "اجرای عدالت" و "پرداخت خسارت به بازماندگان و آسیب دیدگان" تاکيد داشتند.

آنان همچنین گفتند هیچ فردی که در حوادث خونین افغانستان سهم داشته نباید از پنجه عدالت و قانون مجال فرار پیدا کند.

مردانعلی قاسمی یک تن از نمایندگان مردم منطقه افشار کابل گفت حادثه افشار در ۲۵ ماه دلو (بهمن ) سال ۱۳۷۱ خورشیدی سبب کشته و زخمی شدن صدها باشنده این منطقه شد.

او افزود در آن شب آتش توپخانه و راکت تا نزدیکی های بامداد این منطقه را به شدت مورد هدف قرار داد.

گزارش ديده بان حقوق بشر

در نامه دیدبان حقوق بشر گفته شده است در حالی از این قربانیان تجلیل می شود که اخیرا مجلس نمایندگان افغانستان با تصویب طرحی، خواهان مصلحه ملی در افغانستان شده است.

براساس این طرح، گروه ها و افرادی که در حوادث سه دهه گذشته افغانستان شرکت داشته اند نباید تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.

گزارش اخير دیدبان حقوق بشر تاکید می کند که ممکن است افرادی در مجلس نمایندگان افغانستان حضور داشته باشند که به نحوی در حوادث غرب کابل شرکت داشته اند.

طرحی که به "منشور مصالحه ملی" موسوم است، از سوی برخی از اعضای پارلمان و شخصیت های مستقل در افغانستان نیز با انتقادهايی روبه رو شده است.

حامد کرزی رييس جمهور افغانستان نيز گفته است که به جز قربانيان جنگها، کسی حق بخشيدن عاملان جنايات جنگی را ندارد

Afghans remember civil war massacre and call for justice

salsalweekly — Sun, 18 Feb 2007 17:14:47 GMT

Afghans remember civil war massacre and call for justice

Agence France Presse, Fri Feb 16, 11:27 AM ET

About 200 people gathered to remember one of the worst massacres of Afghanistan' s 1992-1996 civil war, calling for justice days after parliament voted for an amnesty for war crimes.

Speakers at the tearful ceremony in the Afshar neighbourhood in west Kabul recalled the killings, rapes and abductions in 1993 when factions from Pashtun and Tajik ethnic groups attacked a Hazara community.

Hundreds of people -- up to 300, according to the United Nations – were killed when militia, including those loyal to current parliamentarian Abdul Rasul Sayyaf, attacked the village in the middle of the night.

More, including boys and girls, were raped, abducted and tortured.

Weeping villagers at the ceremony called on the authorities to try those responsible, including those in top government jobs.

"I can never forgive those people. I want them to be tried," said 55-year-old mason Mohammad Hassan, who said he had lost eight members of his extended family and most of his possessions.

Another villager, 28-year-old Hebatullah, said he had been taken hostage for several weeks at the age of 14 and was only released when his family paid a bribe.

Asked about a possible amnesty for those responsible, he told AFP: "It is not acceptable for us who have suffered. I want them to be tried and to pay for killing people."

The warlord-filled lower house of parliament late last month approved a draft bill that would rule out court action against the many men accused of rights abuses during Afghanistan' s 25 years of conflict, including the civil war.

The bill prompted widespread criticism and officials said it was unlikely to get past President Hamid Karzai, who would have to give his approval for it to become law.

Afghan and international rights groups have been calling for a South African-style truth and reconciliation process that would see perpetrators of abuse face their victims and be held accountable.

Karzai's government formally adopted in December a five-year plan on reconciliation that includes the establishment of a justice and accountability mechanism.

The civil war, which followed the Afghans defeat of Soviet occupiers, ruined once-beautiful Kabul and left up to 80,000 people dead.

It ended with the 1996 takeover by the extremist Taliban, responsible for its own atrocities, who were expelled in a US-led raid in 2001 and now wage a vicious insurgency.

اعلامیه محفل یاد و بود قتل عام افشار

salsalweekly — Thu, 15 Feb 2007 15:35:42 GMT

آگهی

گرامی داشت از قربانیان قتل عام افشار

به اطلاع عموم همشهریان محترم کابل رسانیده میشود، مجلس گرامی داشت از چهاردهمین سالروز قتل عام افشار ( 22 دلو 1371 هـ ش ) ازطرف قربانیان بازمانده این فاجعه بزرگ بشری؛ در جوار آرام گاه دسته جمعی شهدا در بالای کوه افشار برگزار میگردد.

بر همهء ما است که در این محفل حضور یابیم و با بازمندگان شهدا و قربانیان قتل عام افشار ابراز همدردی نماییم و آنچه درآن زمان گذشته است اززبان خود قربانیان این فاجعه بشری بشنویم.

اجندا: قربانیان قتل عام افشار از خاطرات خود می گویند

زمان: روز جمعه ساعت 2 بعد از چاشت

تاریخ: 27 ماه دلو 1385 هـ ش.

مکان: جوار آرامگاه دسته جمعه شهدای افشار

با کمال احترام به قربانیان افشار و تمامی قربانیان مظلوم جنگ های افغانستان.

کمیته برگزاری محفل یاد و بود قربانیان افشار

شماره 30

salsalweekly — Mon, 12 Feb 2007 16:34:18 GMT

دوشنبه 23 دلو 1385 / 12 فبروری2007 شماره 30

اگر نظریاتی در باره مطالب این شماره دارید، در اینجا بنویسید.

سالگرد قتل عام افشار

salsalweekly — Mon, 12 Feb 2007 16:31:18 GMT

چهاردهمین سالگرد قتل عام افشار را برای قربانیان آن و تمامی مردم ستم دیده افغانستان تسلیت می گوییم.

افشار و دیگر هیچ

salsalweekly — Mon, 12 Feb 2007 16:31:05 GMT

افشار و دیگر هیچ

عبدالجلیل بینش

"دو برادرم در افشار به قتل رسیده است. یک برادرم یک ماه قبل از قتل عام افشار زمانیکه می خواست یک طفل همسایه را که زخمی شده بود به شفاخانه انتقال دهد در جوار مقبره شهید اسماعل بلخی به اثر فیرهای گلوله از کافر کوه به قتل رسید و دیگرش در روز قتل عام افشار شهید شد. تا زنده ام به قتل رسیدن این برادران بی گناهم از یادم هرگز نخواهد رفت. ما هیچ وقت قاتلین آن را نمی بخشیم. پارلمان اگر می خواهد خون برادرانم را عفو کند، خیانت کرده است و من هیچ وقت آن را نمی پزیرم." خان محمد (نام مستعار)22 دلو 1385، قریه افشار.

چهارده سال قبل در 22 دلو 1371 در قریه افشار کابل، یکی از دلخراش ترین جنایت های بشری بوقوع پیوست. ساکنین این قریه که تعداد شان به هزاران نفر می رسید، به قتل رسیدند، اسیر شدند و یا زخمی شدند و تعدادی اندکی شان هم از این قتل عام سر به سلامت بردند. هیچ خانه ای در این قریه باقی نماند که تبدیل به ویرانه نشده باشد و اموال و دارایی شان به غارت نرفته باشد و کمتر فاملی را می توان در این قریه سراغ گرفت که عضو و یا اعضای خانواده اش را در این قتل عام از دست نداده است و یا مدتی را به اسارت سپری نکرده باشد. به عفت صدها زن این قریه تجاوز صورت گرفت و صدها زن و طفل دیگر به طور و حشیانه ای آماج گلوله ها قرار گرفتند و یا با برچه های تفنگ ذبح شدند و زیر خاک و آوار گردیدند. بنا به گفته ای یکی از کسانیکه عضو تیم بررسی خسارات افشار بوده است، تنها لیست تفصیلی بیشتر از هشت صد نفر مفقود شده را با وجود محدودیت های امنیتی که آن زمان موجود بود، تهیه کردند و خساره مالی آن را نیز اضافه تر از صدها ملیارد افغانی براورد نموده بودند.

سخن گفتن از افشار سخن گفتن از وحشیانه ترین جنایت انسانی است که کمتر جای دنیا و کمتر جوامع انسانی آن را تجربه کرده است و در تاریخ افغانستان حجم و وحشیانه بودن این فاجعه در هیچ مرحله از تاریخ این کشور، نظیر ندار. افغانستان در طول تاریخ خود فجایع، قتل عام ها و جنایت های ضد بشری زیادی را شاهد بوده است و تنها در سه دهه اخیر این کشور قتل عام های هرات، یکاولنگ، مزار، بامیان و به آتش کشیده شدن خانه ها و تاکستان های شمالی و... بوقوع پیوسته است اما هیچ یکی از این فجایع آن سنگینی و گستردگی که در قتل عام افشار دیده می شود، ندارند. چهارده سال از این فاجعه انسانی می گزرد اما امروز نیز میراث ها و قربانیان و دیگر اثرات بجا مانده فاجعه افشار تفاوتی بسیاری با اثرات و میراث های باقی ماندهء دیگر فجایع بشری در افغانستان دارد.

چنانچه نفس فاجعه افشار از دیگر فجایع انجام شده در افغانستان تراژیک تر است، امروز قربانی ها و وارثین بازمانده این قتل عام نیز مظلوم تر از دیگر قربانیان هستند و فشار و وحشت عاملین این فاجعه هنوز بر شانه های قربانیان و وارثین شهدای افشار سنگینی می کند. محکومیت و نکوهش قتل عام مزار، یکاولنگ و هرات و ویرانی های شمالی نه تنها خیلی آسان است که از طرف حکومت افغانستان و افراد بر سر قدرت مورد ستایش نیز قرار می گیرد. وارثین قتل عام های مزار و یکاونگ و هرات می توانند مراسمی یاد و بود از شهدای این قتل عام ها برپا کنند و برای قربانی های شان اشک بریزند، نوحه سرایی کنند و بر عاملین آن نفرین بفرستند. در مطبوعات و محافلی رسمی دولتی و اجتماعات مردمی هر باری که سخن از طالبان و جنایت های طالبان و یا کمونست ها است، از قتل عام مزار، بامیان، یکاولنگ و ویرانی شمالی به عنوان نمونه های جنایت آنها نیز سخن به میان می آید. اما عاملین قتل عام افشار طالبان نیستند و رژیم کمونستی نیز نیست تا آزادانه و با حمایت گروه های برسر قدرت که مخالفین آنها استند، بر عاملین آن نفرین فرستاد و یا حد اقل بخاطر اذعان به رنجها و جنایت های که برای قربانیان این قتل عام تحمیل شده است، با خیال آرام لب بگشایی. عاملین افشار کسانی است که برای حکومت منتخب و دموکراتیک فعلی افغانستان، تصمیم می گیرند، در پارلمان افغانستان قانون معافیت خود را به تصویب می رسانند و مردم را مکلف به تقدیر از خود می سازد و مطبوعات را به جبر وادار به رعایت آن قانون می نماید. وارثین قتل عام افشار حتی فرصت یاد و بود از شهدای افشار را ندارند تا محفلی تدیر کنند و برای تراژیدی های افشار بگیریند. به زبان آوردن نام عاملین قتل عام افشار و تجلیل از شهدای افشار، خطرات و نگرانی های امنیتی جدی را در پی دارد. تجلیل نشدن سالروز قتل عام افشار در چند سال بعد از طالبان و تذکر نیافتن حتی یک کلمه در باره قتل عام افشار در طول این چند سال در مطبوعات افغانستان، همه بیانگر نگرانی های امنیتی و ترس از عاملین آن، است.

از وارثین شهدا در یکاولنگ دلجویی ها صورت گرفت و کمک های مالی و اعانه ها نقدی از طرف موسسات غیر حکومتی در اختیار قربانیان قرار گرفت. برای خانه های سوخته و تاکستانهای خاگستر شده شمالی و بامیان، مواد ساختمانی و کمک های نقدی داده شد تا حد اقل اگر تمام خانه ها و با غهای شان را ساخته نمی توانند، چند اطاق محدودی را بسازند و به عنوان سرپناه موقتی از آن استفاده کنند، ملیونها دالر دیگر توسط موسسات خیره، تاجران ملی و حکومت افغانستان برای کاریزها، چاه های آب، تخم های اصلاح شده، سیستم های آبیاری، اعمار شفاخانه ها، مکاتب، سرکها و ده ها نوع کمک دیگر، در این مناطق به مصرف رسید و خوشبختانه فعلا اثرات کمتر ویرانی و جنایت ها را در این مناطق می توان یافت. پروژه بلند منزل های که از خیرخانه آغاز گردیده است در حال وصل شدن به شمالی است و این شهرک ها و بلند منزلها بزرگترین دست آوردهای باز سازی و نوسازی افغانستان بعد از طالبان به شمار می رود. اما ویرانه های افشار هنوز ویران ترین ویرانه های بازماندهء جنایتهای گذشتهء افغانستان به حساب می آید. کوچه های افشار تا به حال پوشیده از تل ها و آورهای خاک است و با اولین نگاه به افشار خاطرات جنایت ها برایت زنده می شود و هیچ نشانهء از بهبودی و تغییر به چشم نمی خورد و مصرف شدن ملیاردها دالر کمک های بلاعوض جامعه جهانی به افغانستان قصهء افسانه ای می ماند. هیچ قریه ی در کابل و هیچ جای دیگر افغانستان فعلا نمی توان یافت که زخمی تر از افشار باشد و فراموش شده تر از افشار باشد، خانه ها و دیوارهای افشار همچنان مثل سال 1371 به خاک یکسان است، هیچ نما و نمادی از آبادی و بازسازی در این قریه به چشم نمی خورد. در حالیکه نزدیک به شش سال از بازسازی افغانستان می گزرد و بلند منزل های شیشه پوش و آسمان خراش شهرنو و خیرخانه بطور فزاینده ای رو به افزایش است اما بسیاری از ساکنین افشار هنوز در قریه های همجوار آن در خوشحال خان، دشت برچی و قلعه شهاده به عنوان مهاجر زندگی می نمایند.

در چهاردهمین سالروز قتل عام افشار، آخرین آروزوهای قربانیان و وارثین این فاجعه نیز بر باد رفت و امیدهای شان به یاس تبدیل شد و برای همیشه عقده های شان در گلوی های شان خفه گردید. پارلمان افغانستان در آستانه سالروز قتل عام افشار، منشور معافیت را تصویب کردند و حق باز جویی از عاملین قتل عام افشار و تطبیق شدن عدالت را، برای همیش از قربانیان افشار سلب نمود. خون هزاران انسان قربانی و ملیاردها افغانی خساره مالی و تجاوز به عفت صدها زن افشار را با منشور 12ماده ی، برای ابد با روپوش قانون و به عنوان نماینده های مردم، به طاق فراموشی گذاشتند.

تاسفبار تر و دردناکتر از همه! این منشور با صدای به گوش قربانیان رسید که آن صدا برای قربانیان آشنا بود و بارها با همان صدا و آوازد شنیده بودند که من برای شما حق خواهی می کنم. رهبری این توطیهء معافیت را کسی به عهده دارد که قربانیان افشار و بیوه زنهای افشار، به او رای داده است و برای موفقیت او دعا کرده است و آمال و ارزوهای شان را در او جستجو می کردند و او را به عنوان نماینده خود با بیشترین رای به خانه ملت افغانستان فرستادند تا شاید او صدای شان را به گوش حکومت و پارلمان افغانستان برساند. اما این تجسم ارزوهای قربانیان افشار به خیال موهومی رسیدن به قدرت و اشباع کردن حس جاه طلبی خود، تمام خونها و آرزوهای قربانیان افشار را بر باد داد و از مستی قدرت طلبی بر بزرگترین جنایت ها خاک پاشید و با عامل قتل عام افشار به میخانه رفت و غرق و سرمست خیالات رسیدن به حاشیه ی قدرت - چیزی که هیچگاهی به آن نرسید- بر سفره رنگین قاتل نشست و با همکاسگی با او بر دردها و شکم های گرسنه قربانیان، از تمسخر پوزخند زد و بر زخمهای قربانیان نمک اندخت.