صلصال

تحصیلات ابتدایی خود را در کجا شروع کردید؟

من بخشی از تحصیلات خود را در منطقه و بخش اعظم را در خارج به پایان رساندم

حوزه علمیه و مکاتب که شما ایجاد کردید چه نام دارند؟

ما مدرسه دینی امام محمد باقر را در سال 1376 در دهن گودر  ولسوالی پنجاب تاسیس کردیم وکتابخانه هم بنام کتابخانه امام محمد باقر می باشد و تقریبا از طریق کمکهای مهاجرین تهیه شد، مکاتبی که ایجاد کردیم یک مکتب  نسوان در همان منطقه و یکی هم در منطقه خوردک تخته ویکی هم پسرانه ودخترانه  را در منطقه دهن قلعچه در انجا تاسیس کردیم وهمچنان کورسهای سواد اموزی را در همان مناطق ایجاد وتاسیس نمودیم.

تاسیس مکاتب با همکاری مالی چه کسانی و چه منابعی صورت گرفت؟

مدرسه علمیه بیشتر با حمایت مردم بود، وجوهات وهمکاری های مالی مردم، اما در قسمت مراکز دیگر باید عرض کنم که انها را ما توانستیم با همکاری موسسات ایجاد بکنیم.

در ایران مکاتب شما بنام های چه بودند؟

مکتبی داشتیم در کره اصفهان بنام شکوفه های داننش، مدرسه بنام ابوریحان داشتیم در قم و درسه نقطه فعالیت می کند.

وظیفه شما در شورای ولایت چه است؟

عضو شورای ولایتی هستم و همچنین عضو دو کمیته حقوقی و فرهنگی شورا هستم  و در همین  دو بخش فعالیت می کنم که بیشتر فعالیت در بخش مشکلات حقوقی مردم که در این قسمت مشکلات زیادی داشته و مراجعات زیادی داشته و مسایل فساد اداری  یک بحران افریده است وشورا به عنوان تنها پشتوانه مردم و تنها مرجعی که مردم به ان امیدوار است که بتواند از حقوق مردم دفاع بکند، وبا محدویدت های خاصی که داشه از نبودن امکانات و همکاری نکردن بخشهای حکومتی، ما با مشکلات زیادی رو برو بودیم ولی در عین حال تا انجا که در توان شورای ولایتی بوده برای حل مشکلات مردم تلاش کرده که در این قسمت زمینه اعزام هیئت را نیز مساعد نموده که تا ولسوالی ها رفته و مشکلات مردم را بررسی وحل وفصل کرده و در بخش دیگر هم مسوول کمیته فرهنگی بودیم که در این قسمت هم مادر ارتباط با دانشجویان و وضعیت دانشجویان بعضی از تلاشهای را داشتیم و در ارتباط با مکاتب ما فعالیت های را داشتیم، در بسیاری از مناطق که مکتب در انجا نیاز بوده کوشش کردیم تا از طریق وزارت معارف مکتب در انجا راجستر شود بعضی جاه هایی که ساختمان نداشته تلاش کردیم تا ساختمان در انجا اعمار شود، این مجموعه از فعالیت های بوده که در بخش  فرهنگی و فعلا هم حلقاتی را در بخش طلاب علوم دینی در کابل و همچنین در بامیان در حال شکل گیری است که توانایی فعالیت و دفاع از حقوق خود را داشته باشد وتلاش می کنیم که این نهاد ها بوجود بیاید.

شما به فساد اداری اشاره کردید، فساد اداری تا کدام سطح و بیشتر در کجا و در کدام ولسوالی ها زیاد تر وجود دارد؟

فساد اداری یک پدیده ی است که سراسر افغانستان را فراگرفته هیچ ارگان و هیچ نهادی از بالا تا رده های پایین از این امر مستثنی نیست که تقریبا دولتمردان هم معترف هستند در این قسمت مشکل اساسی و فراگیر وکلی است، هم در ولسوالی ها و هم در ولایت هم در وزارت خانه ها که در بدتر از جاه های دیگر است. اگر کسی بخواهد کار خود را در یک اداره حل کند مجبور است که رشوه پرداخت کنند و مامورین دولت رشوه را حق خود می دانند وکار را در برابر پولی که از مردم میگیرند انجام می دهند. در بعضی از ولسوالی ها وضعیت به حدی بد است  که احساس می کنی انیجا شاید اصلا حکومتی وجود ندارد، هیچ قانونی در اینجا تطبیق نمی شود و رشوه تقریبا از مرحله خفا گذشته و به مرحله علنی رسیده است. وقتی به گوش مقامات بالا رسانیده می شود که این مشکلات وجود دارد در جواب می گویند این مشکلات کلی و عوعمومی است حقوق کم است ویا معاش کم است ودلیل های را از این قبیل می گویند.

ولی به هر صورت یک وضعیت نا مطلوب فعلا حاکم است نمی دانیم دولتمردان در این رابطه چه طرحی را دارند و طرحهای را هم که از قبیل اصلاحات اداری انجام داده همچنان ناکام وناموفق بود.

می توانید بگویید که در کدام ولسوالی مشکلات بیشتر وجود دارد؟ وشورای ولایتی در این راستا چه کارهای انجام داد؟

البته در سطح ولایت بامیان ولسوالی های که بیشترین مشکلی را دارد، تا انجای که ما اطلاع داریم ولسوالی پنجاب و ولسوالی ورس، ولسوالی سیقان وکهمرد اینها به ترتیب بیشترین مشکلات را داشته راه حلی را که ما پیشنهاد می کنیم شاید روی ان توجه شود یا نشود ولی ما معتقد هستیم که یک تغییرات اساسی و جدی در سطح مسولین و کارمندان ولسوالی ها حتی در سطح خود ولایت باید ایجاد شود و بخش محکمه را به هر عنوان دولت باید تامین بکند و به بخشهای که دولت در مباره با ارتشا ایجاد کرده باید در هر ولسوالی تکثیر بکند ونمانده گی ایجاد بکند و باید شورای ولایتی هماهنگی جدی داشته باشد با این بخشها و نیرهای را در بین مردم و ادارات به صورت مخفی و علنی فعالیت کنند و تا باکسانی که رشوه می گیرند برخورد جدی شود نه تنها از وظیفه خود خلع شود بلکه باید جریمه سنگین شود و هم به یک مدت طولانی حبس محکوم شود تا که برای دیگران هم عبرت شود و در رسانه ها نیز اعلام شود.

شما تا هنوز این پیشنهاد و طرح را به کدام مرجعی ارایه کردید که بدان عمل نشده است و شما در این راستا چه گامهای برداشته اید؟

ما بارها این پیشهاد را به ولایت ارایه کردیم، باوزارت داخله و دادگاه عالی و بعضی از کمیته های پارلمان  این موضوع را در میان گذاشتیم. تا زمان که یک تصمیم کلی در سطح افغانستان گرفته نشود شاید این صدای بجایی نمی رسید ماامیدورایم که این برنامه ها را همه ارگانهای که به یک نحو نقش دارد شورای ولایتی، شورای مردمی وعامه مردم رسانه وباید این پشنهاد را به مراجع زیربط منتقل کنند و تحت فشار افکار عمومی قرار بدهند تا در اینده این مشکلات حل شود.